Ik hoefde er niet zolang over na te denken waar de column over zou gaan deze keer, zeg maar gewoon zou moeten gaan. Ik kon en wilde er niet onder uit komen, zelden heb ik de laatste jaren me zo intens verdrietig gevoeld als deze keer door deze gebeurtenissen. Geen uitroeptekens, geen sensatie gevoelens, geen bitterheid maar gewoon verdriet in de meest pure zin van het woord. Echt overweldigend verdriet zoals ik dat ook ervaren heb heel lang geleden nu alweer toen mijn moeder plotseling overleed.

Verdriet in het kwadraat tot in de toppen van mijn tenen heb ik gevoeld over de bomaanslag in Oslo maar vooral om wat er zich afspeelde op een eiland voor de kust van Noorwegen wat Utoya heet. Tientallen jonge mensen werden op een koelbloedige niets ontziende wijze letterlijk afgeslacht, vaak onder elkaars ogen. Toen het nieuws in al zijn werkelijkheid ook tot mij doordrong begin deze week, was ik op momenten de kluts kwijt. Tranen kwamen er tegen wil en dank bij deze columnschrijver toen ik jonge mensen hun verhalen hoorde vertellen over hoe zij het hadden overleeft, en hoe ze letterlijk met de dood om zich heen geconfronteerd werden.

Soms ook hielden zij zich dood zo vertelde een jong meisje aan een verslaggever, zij zelf was er het levende voorbeeld van.
Utoya was zo maar ineens plotsklaps een dodeneiland geworden, een eiland van intense bangheid en van intens verdriet.
Wat de dader en zijn motieven waren werd eigenlijk ondergeschikt aan de kalmte en wijsheid en aan het verwerken van dit immense drama.
De Noorse bevolking was in diepe en tegelijkertijd in een bewonderenswaardige rouw gedompeld, en beweenden ook hun kinderen daar waar die letterlijk getroffen waren door een vlees geworden duivel.

Waardig en troostend gingen ze om met dit collectieve verdriet, bijna vijf miljoen mensen lieten zien hoe en op wat voor een manier je het beste met deze diepgang van verdriet om kunt gaan. Geen haat en niet de verdoemenis afroepend over een moordenaar, maar het was net alsof ik teruggebracht werd in mijn gedachten naar mijn jeugd,naar de zondagmorgen naar de kerk naar het verhaal dat de voorganger vertelde over Jezus toen hij aan het kruis geslagen werd en hij weigerde zijn moordenaars te vervloeken. Zijn woorden waren Vader vergeef het hen want zij weten niet wat zij doen!
Verdriet en pijn, onbegrip en troost alles kwam er deze week over mij heen, maar een verdriet dat wat betreft puurheid haar gelijke in mijn beleving bijna niet kende.

Of het moet het moment geweest zijn wat ik bij aanvang van de column al reeds benoemde. De Noren hebben zich kalm en rustig betoond en hebben zich ver gehouden van blaaskakerij en haat en slepen elkaar er door en ondersteunen elkaar waar mogelijk. Het is net of ze hiermee uitdrukken, verdriet moet je doen, samen beleven zogezegd, stukje bij stukje ook bij een ander neer kunnen leggen, zodat de last ervan te dragen is.
Samen elkaars last en samen elkaars verdriet dragen en daardoor draagbaar maken.
Dappere mensen moeten het zijn en ook geestelijk sterk en evenwichtig en vergevingsgezind ook denk ik, anders kun je zo een ongelofelijke schok niet verwerken.
Deze week zal nog lang een plek in mijn beleving innemen, zesenzeventig mensen waren er de oorzaak van, dat verdriet weer eens met hoofdletters geschreven werd en mij tot tranen toe bewoog en mij weer eens liet zien waar mensen ook toe in staat zijn. Niet alleen Godzijdank tot moorden, maar ook tot gevoelens die daar ver boven verheven zijn, namelijk die van het je inzicht geven in de begrippen van vergeving en verwerking. Oslo en Utoya, als ik dit schrijf zijn er, zesenzeventig dode mensen hoofdzakelijk jongeren hebben het woord ‘’ Verdriet’’deze week met hoofdletters geschreven en wederom en in mijn geest gegrift!

Het klinkt of leest wellicht raar om op de gebruikelijk manier mijn column te af te sluiten maar we mogen, ja moeten zelfs datgene elkaar toewensen wat ik altijd doe en dat is goed goan we kunnen niet anders namelijk…….. en moge God verhoedden dat dit verdriet U en mij bespaard moge blijven.

Goed Goan.

Simon Schrijver.

Reageren kan naar Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.