Eindelijk weer eens een beetje een herkenbaar stukje winter, tijd om de zinnen te verzetten even weg van de dagelijkse vaak enerverende werkelijkheid. Je zinnen verzetten op een oer Hollandse wijze op ijsbaan en op bevroren meren en sloten. Nederland is weer even op zijn Hollands, herkenbaar en bevangen door de kou op een positieve manier. “Ut giet On” hoorde ik, een enkeling al zeggen, u weet wel die kreet die duizenden mensen alleen al bij het horen in vervoering brengt! En dan doel ik uiteraard op de elf steden tocht die altijd weer goed is voor een daarbij horende  elfsteden koorts. We hebben het weer over herkenbare dingen en zaken, even de sores aan de kant en de gedachten verzetten. Even je hoofd leeg maken en de zuiverende koude  opsnuiven tot het bijna doordringt tot in je botten.

Gewoon puur zoals het ook vroeger was , geen gezeur en geen gedoe en gemartel over tekorten en laaienlichterij en aanverwante misplaatste gevoelens. Waar een kind zich niet bewust was van allerlei intriges en achterklap en geen schijnheilige politici die zichzelf in allerlei bochten moeten wringen en altijd en bij alles wat ze doen schone handen hebben. Gewoon met je houten schaatsen, zogenaamde  lage noren, weer naar de ijsbaan om het Gart Neuze lastig te maken door stiekem onder het prikkeldraad door te kruipen om vervolgens de edele schaatssport gratis te gaan bedrijven. Ik weet nog dat ik rondjes reed rechtsom op de ijsbaan van ‘Nooitgedacht’ in Oldebroek. De Flesse in Oosterwolde was er ook al maar de Vierhuizenweg kwam pas veel later. Wat brengt de vrieskou zo eind januari weer veel herinneringen boven zo constateer ik. Wat was het leven ongecompliceerd en waarachtig en oprecht, mensen kinderen ik leefde niet alleen  in het heden, in het hier en nu zal ik maar zeggen. Nee ik leefde voor mijn gevoel al in de eeuwigheid, onbekommerd  voorbij de wezenweg op de ijsbaan van ijsclub ‘Nooitgedacht”, ik zal de dag nooit vergeten dat mijn oog viel op Metje van ’t Hul een meisje wat er wezen mocht! De uitkomst een onbeantwoorde liefde! Zo dat is dan ook maar even gezegd, en oh ja je kocht altijd een abonnement voorafgaande aan de winter in oktober want in November kon het al goed raak wezen. En in  de voorverkoop kreeg je uiteraard korting moet je nu om komen! De tijden van weleer toen het leven nog leven was en geen schier eindeloze strijd om het bestaan met als streven meer en meer en meer, wat dan weer bijna tot een complex leidt als het even pas op de plaats maken is.

De wereld van “IJspret” en van W.G. van der Hulst en het kerstfeest van 2 domme kindertjes de wereld ook van warmte bij de kolenkachel die gevoed werd door de kolen van Kee van Dam, de plaatselijk kolenboer. In een min of meer boerendorp waar kolenboer, melkboer en groenteboer gerespecteerde begrippen en personen waren. Moet je nu om komen, alle negotie in de supermarkten en in plaats van kolen, gas als brandstof, vroeger dure kolen , nu duur gas wat dat betreft is er niet zoveel veranderd! De winter van 1963 staat me nog bij als de dag van gisteren, gloepens kold maar o zo puur, dat als ik eraan denk de rillingen nog over mijn rug lopen, niet van de kou maar van intens geluk. Dat was nog eens “IJspret”!

Goed Goan.

Simon Schrijver.

Reacties naar   Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.