De weerstand in het wezen mens om te kunnen doorgaan en te kunnen overleven, waar in onze hersenen zou dit onderdeel zitten?
Maar so wie so moet het een gebiedje zijn in diezelfde hersenen wat kleurrijk is en improviseren kan en bovenal ook relativeren.
Het is een verduiveld ingenieus onderdeel die het leven gaande houdt ondanks alle tegenslagen en tegenwerpingen, teleurstellingen en verdriet en wat dies meer zij.

Ik vraag mij wel eens af waar halen we de moed vandaan die ons doet voortgaan en doorgaan alle grauwheid en grijsheid ten spijt.
Het is weer zo’n periode in het jaar, dat er een soortement “bezinning’’ in hoofden van mensen plaatsvindt.
Je denkt aan alles wat er aan je voorbijging aan de verliezen om je heen van dierbaren en geliefden, aan die goede kennis of aan die onredelijke ziekten die mensen ten deel vallen.
We hebben als mensen veel te verwerken, een ieder op zijn of haar eigen wijze.

De zonnige dagen van het voorjaar en de zomer zijn weer opgeborgen en mist en grijsheid en kaalheid nestelen zich op allerlei plekken om ons heen.
Bomen en struiken hebben zich ontdaan van hun blad en zijn weer transparant, je kunt er weer doorheen kijken zogezegd.
Een verloren rookpluim uit een schoorsteen op een dak van een aanpalend pand zoekt zich een weg in de atmosfeer door elkaar geschud door de wind, zo lost diezelfde rook ook blijkbaar moeiteloos op in diezelfde atmosfeer.
Ze verdwijnt in het niets zo het lijkt, toch moet ze ergens gebleven zijn denk ik.
Zo gaat het uiteindelijk ook met mensen, ze zijn er en dan weer niet, ze lossen ook op in de atmosfeer op de een of andere wijze.
Een wonderlijke gang van zaken die de menselijke geest een plaats moet geven, afscheid nemen van veel gewoon en gewendheden en van veel mensen die je lief waren!

Ga er maar aan staan hoor ik u zeggen, maar toch is het realiteit, en diezelfde realiteit moet ergens tussen de oren verwerkt worden en op datzelfde kleurrijke plekje opgeborgen en gerelativeerd worden.
Procesverwerking heet dat, en zonder deze verwerking geen voedingsbodem voor nieuwe activiteiten en voortgang, ze noemen dat leven.
Ingewikkeld? Ja en nee, maar wel een absolute voorwaarde om het leven verderop te brengen.
Om het leven te leven zeg maar.

Het najaar een ideaal jaargetijde voor evaluatie en verwerking van de emoties die leven nu eenmaal meebrengt, of je nu wilt of niet!
De verwerking van verdriet is in het hele proces een niet te onderschatten factor, want pijn doet zeer, en zeer zeker ook zielenpijn.
Het leven blijft een wonderlijk spektakel het begint en het eindigt ondertussen gaat het op herhaling, verjongt en vernieuwd zich en sterft weer af.
Het is ondoorgrondelijk en complex, je legt het vast op doek of op papier, je houdt het in de houdgreep of andersom, het houdt jouw in de houdgreep!
Het is kleurrijk en spannend, vaak de moeite waard en soms ook niet, het legt je in de luren en laat je lachen.
En heeft een ingebouwd mechanisme, ergens tussen de oren, om teleurstellingen maar bovenal verdriet een plek te kan geven en wat waarschijnlijk nog belangrijker is, verwerking mogelijk te maken!

Goed Goan.
Simon Schrijver.
Reageren kan naar Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. .