Oprotten wegwezen, hoe vaak hoor je om je heen deze kreet niet, het is vol in Nederland ga terug naar waar je vandaan komt.
Er zijn zelfs partijen die er een sport van maken zich voortdurend en bij herhaling van dit soort taal te voorzien.
Raar?

Ja en nee, eigenlijk is het een vorm, een instinct tot in standhouding van een soort of een ras.
Het komt voort uit een ver verleden, waar het overleven een veel grotere plaats innam in het leven van “ de soort’’.
Bij iedere soort en vorm van leven hoort dit, noem het egoïsme, lijfsbehoud zo zou je het ook kunnen noemen.
Om te overleven moest je eten en drinken en al naar gelang er voedsel aanwezig was en in welke mate was je kans op overleving groter of kleiner.

Ooit was het leven in extreme mate competitief, dat was namelijk een vereiste om het leven voortgang te laten vinden, alleen de sterken overleefden immers.
Hoe slimmer en hoe meer gericht op de eigen behoefte en de eigen soort, hoe groter de kans op een succesvolle soort.
Niet meer maar zeker ook niet minder, het was brood of het was dood!
En daar hebben we dat als de soort mens van over gehouden, het verre verleden noem het voor mijn part “het oerinstinct’’ laat ons tot op de dag van vandaag niet met rust!
Om ons acteren als soort te begrijpen moeten we, zoals wij het noemen lagere vormen van leven kijken, wij als mens zijn immers uitgestegen boven alle leven en hebben ons tot koningen en koninginnen der schepping verklaard.
Wij gaan over de schepping zogezegd, wij zijn beheerder of zoals sommigen weer vanuit een andere overtuiging redeneren zijn rentmeesters van deze wereld.
Maar om beter te kunnen begrijpen hoe we in elkaar zitten en wat ons beweegt moeten we naar het gedrag van dieren kijken, daarin kunnen we terugkijken naar het hoe en waarom.
En waarom wij ons gedragen zoals we ons gedragen.
Ik zag zeer onlangs nog een stukje hoogwaardig “ territorium gedrag’’ in optima forma en herkende er alles in wat ik elke dag om me heen zie en hoor in de wereld zo ook hier in Nederland.
Een kleine 20 zwanen hadden zich verzameld in een stuk water aan de boorden van de rivier de IJssel onder Kampen, ik nam ze waar en zag hoe ze vreedzaam aan het fourageren waren, een aantal vader en moeder zwanen en daar bij ook een aantal jongen.
Niets aan de hand, maar plotsklaps streken er nog zo ongeveer een 20 neer en begonnen ook aan hun zoektocht naar voedsel, maar dat duurde niet lang.

Er ontvouwde zich voor mijn ogen een oergebeuren!
De reeds aanwezige mannetjes zwanen koersten met opgeheven vleugels en de kop in de aanslag sissend en blazend in de richting van de zojuist aangekomen zwanen.
Maak dat je wegkomt, hoepel op leken ze te willen zeggen blijf van ons eten af, wegwezen uit ons leefgebied!
Na niet al te lange tijd kozen de nieuw aangekomen zwanen het hazenpad, ze gingen op de vleugels zoals dat heet.
Verderop streken ze neer zag ik, het pleit was beslecht, ieder het zijne en ieder zijn of haar gebied, een simpele boodschap met een zeer zeker pedagogische inslag.
De strijd om het bestaan is nog steeds in volle gang en gaat door op alle fronten en in alle hevigheid, we zijn nog niet uit geëvolueerd laten we het daar maar ophouden.
Om onze soort en ons handelen te begrijpen hebben we deze spiegels, in dit geval deze zwanen, nodig om ons te laten zien wie we zijn en waar we vandaan komen.
De natuur leert en onderwijst ons van dag tot dag en van jaar tot jaar vanaf onze wording tot op de dag van vandaag.
Je hoeft niet horende doof en niet ziende blind te zijn als je dat niet wilt!

Goed Goan.
©Simon Schrijver.

Reageren kan naar Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. .