Zomaar een  doordeweekse dag, ik vat het plan op om even bij mijn dochter aan te gaan, eerst even een bloemetje kopen dan maar. Het is tenslotte al  weer een redelijk tijdje geleden, dat ik er geweest ben. Zo gezegd zo gedaan, richting bloemist ik zoek een bosje rozen uit, vraag aan de verkoopster om er een leuk papiertje om te doen. Geen probleem zegt zij en gaat aan het werk, er ook nog een baar fleurige frutsels aan vastmakend, zo goed vraagt zij. Ja hoor ziet er leuk uit, even pinnen kan dat? Uiteraard geen probleem, ik verricht de handeling en het apparaatje zegt dat ik betaald heb.

Mooi toch er staat nog steeds wat geld op mijn bankrekening, dat geeft me een tevreden gevoel. Zo op weg nu met een bosje rode rozen naar mijn dochter, het is ergens zo rond de middag, een doodgewone dag, zo’n tussendag, het weer geen vlees of vis een beetje donker en bewolkt met af en toe, als een soort toegift een klein zonnestraaltje. De polder oogt herfstig, de kleuren beginnen onder invloed van het seizoen hun intensiteit te verliezen. Het sprankelende groen van het voorjaar en daarna het mooie zomerse groen van de weilanden is zich aan het voorbereiden op de komende winter. Dat deze er over niet al te lange tijd onverbiddelijk aankomt is onontkoombaar overpeins ik al rijdende onderweg naar dochterlief. Een paar zwanen in een aan mijn oog voorbijtrekkende sloot kijken onverstoorbaar op en kijken mijn auto met hun lange nekken na zie ik ondertussen in de achteruitkijkspiegel. Ik ben intussen op een paar kilometer na op mijn bestemming aangekomen, eerst even naar het plaatselijke cafetaria, een paar public relations krantjes afgeven. Nu ik er toch in de buurt ben maak ik van deze nood ook maar een deugd ergo besluit ik bij binnenkomst bij de eerste kruising dan ook rechtsaf te slaan. En ineens, jawel hoor ontwaar ik mijn jongste kleinzoon compleet met vriendje en op de fiets ze staan naar de weg te kijken, ik stop laat mijn autoraam zakken en begroet hem en zijn vriendje.

Niks te doen vraag ik? Hij kijkt me aan en uit zijn donkerbruine ogen straalt een blik van herkenning, nou ja opa ik heb herfstvakantie zegt hij vandaar. Waar ga je heen vraagt hij, ik zeg naar de cafetaria een paar krantjes wegbrengen en daarna naar je moeder. Mag ik mee, ik kijk naar de passagiersstoel welke vol ligt met allerlei attributen en zeg dat het wat lastig is. Hij knikt begripvol en zegt alvast naar huis te rijden, tot zo zegt ik. Eenmaal bij mijn dochter aangekomen staat hij mij op te wachten samen met zijn vriendje en kijkt goedkeurend toe hoe ik mijn rozen aan zijn moeder geef. Zij is in de tuin aan het wroeten, moet ook gebeuren zeg ik, de tuin ligt er geknipt en geschoren bij, ook zij wacht nu op de winter net als de weilanden. Ik besluit met, dat ik wel trek heb in een kop thee, mag het groene thee zijn pa vraagt mijn dochter, ja hoor geen probleem laat ik haar weten. Intussen komt mijn kleinzoon met de vraag opa wil je een ‘’ koekjestrommel’’, hij klimt op een stoel en pakt hem van een schap in de schuur, ziet er leuk uit, ik zeg ja doe maar, mooie trommel man! Zijn ogen straalden, hij was blij dat ik zijn ‘’koekjestrommel’’ de moeite waard vond.

En ik was blij met mijn kleinzoon, wat een’’ koekjestrommel’’ al niet vermag! Een paar stralende ogen keken mij nieuwsgierig aan toen ik de trommel openmaakte, hij is leeg opa! En ik welnee jongen er zit een mooie column in! Zo zie je maar weer eens,het zijn de kleine dingen die het doen.

Goed Goan,

Simon Schrijver

Reageren kan naar Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. .