Afgelopen zaterdagavond , voorwaar een schouwspel met een allure van heb ik jouw daar. Het bleef maar gaan en ik moest even denken aan een gezegde van mijn moeder zaliger, zij bezigde graag uitspraken die er blijk van gaven dat er een alles besturende hand of kracht was. Ze deed het heel lief en blijmoedig van uit haar rotsvaste overtuiging dat alles bepaald was in dit ‘’ ondermaanse’’tranendal.

Zij zou als zij dit onweer meegemaakt had, gezegd hebben, ‘’het aardrijk beeft en staat verwonderd als de God der Ere dondert’’! En daar moest je het mee doen, Hij die grote man boven was boos en maakte daar gewag van door zich op een onnavolgbare manier te openbaren middels deze ‘’ Donder en Bliksem’’. Hij sprak zijn ongenoegen uit op een manier die je zelfs letterlijk met de dood zou kunnen bekopen. Nu vele jaren later en zelf ouder gegroeid moet ik aan dit soort zaken weer denken als het zo te keer gaat op een zaterdagavond in september van het jaar tweeduizend en elf. Weer terug gaan in de tijd, naar mijn jeugd naar de zekerheden en het onvoorwaardelijke bijna beangstigende geloof van mijn moeder. Hoe kon iemand zo zeker weten, dat alles voorbestemd was en zelfs de haren van iemands hoofd geteld waren. Haar God was haar vraagbaak en encyclopedie, haar huidige ‘’wikipedia’’ zullen we maar zeggen.

En ik, ik was verbaasd over zoveel zekerheid en zoveel onvoorwaardelijke overgave aan een leer die ze zich eigen gemaakt had uit een boek dat ‘’De Bijbel’’ heette. Ik weet ook nog dat ze zei, zoek de Heere in de dagen uwer jongelingschap, want dan zou Hij beter te vinden zijn volgens haar opvatting, of was het wellicht alleen haar interpretatie? Ook jezelf spiegelen naar en aan je uiterlijk was vaak een doorn in haar oog, en dan zei ze  ‘’ijdelheid der ijdelheden’’ het is al ijdelheid zegt de prediker! En als je weer eens iets niet wou doen voor een ander omdat je eenvoudigweg te trots was en je het te min vond, of omdat je vond dat jij niet degene was die fout geweest was en er geen enkele reden was om excuus te maken, dan verwees zij je naar de voetwassing van Jezus. Een wijsheid die je nederig maakte en achteraf ook een wijsheid die je weerbaar en als mens completer maakte, althans zo heb ik het later gevoeld en ervaren.

De sentimenten en geaardheid van de streek gemengd met een portie geloof in een ‘’hier namaals’’ en in een ‘’ eeuwig leven’’  waren zekerheden en tegelijkertijd de bouwstenen die mij in mijn jeugd mede door haar aangereikt werden! De ‘’donder en bliksem’’ van zaterdagavond de 10^e  september schudden mij weer even wakker en brachten mij in gedachten terug naar een tijd waarin zekerheden nog volop bestonden, en de tijd nog niet was aangevreten door boze geesten met in hun kielzog de ver nielers van zekerheden en waarden en daar achteraan weer zij die de mammom aanbaden, en zich van God en gebod niets aantrokken en ons derhalve allemaal hebben doen belanden in een ‘’zielloze’’,’’heilloze’’en ook heel vaak in een ‘’gewetenloze’’ wereld. Je gaat je afvragen,wat zijn we eigenlijk opgeschoten met de zogeheten vooruitgang, of zijn we alleen maar ouder geworden? En verder van heel veel zekerheden berooft?

Dat zou toch wel een heel povere uitkomst zijn, toch? 

Goed Goan.

©Simon Schrijver 

Reageren kan naar Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.