DSCF7045

Dit gaat niet over de drie musketiers, maar over een bijzondere ontwikkeling rond de openbare school in Noordeinde. Wettelijk getalsmatig in de knel gekomen, en daarom had het bestuur van deze school de handen eraf getrokken. Opheffing dreigde, maar inmiddels is er een vangnet gekomen waardoor de school nieuw perspectief heeft. Dankzij vier partners: de bewoners van Noordeinde, christelijke scholenkoepel De Akker, de gemeente Oldebroek, en alle andere scholen in deze gemeente. Dit is bijzonder. Om meer dan één reden.

Natuurlijk is het in de eerste plaats fantastisch voor de school zelf, die voor de leefbaarheid van de kleine woonkern Noordeinde van cruciaal belang is. Het zou mooi zijn als door woningbouw, vestiging en geboortecijfer een nieuwe generatie de prognoses gaat opkrikken. Het is ook mooi dat de gemeente een financiële leefbaarheidsimpuls geeft. Jaren geleden werd besloten het bestuur van deze openbare school van de gemeente over te dragen aan de Stichting PrOo. Ik was toen raadslid, en herinner me goed dat ik bij die gelegenheid bij het toenmalige college erop aandrong om zich ook na de bestuurlijke overdracht verantwoordelijk te blijven voelen voor het openbaar onderwijs in deze gemeente. Mooi dat nu de lokale overheid zich inderdaad verantwoordelijk toont en niet aan de kant blijft staan.

Maar er is nog iets. Wetgeving bepaalt dat een gemeentebestuur geld dat aan het openbaar onderwijs wordt besteed ook aan alle scholen voor bijzonder onderwijs moet betalen. Het is een overblijfsel van de tijd waarin er strijd was gevoerd over de gelijkberechtiging van openbaar en bijzonder onderwijs. Dat is een goed principieel beginsel. Ik ga even voorbij aan de knelpunten die dit ook wel eens opleverde. Maar het is simpelweg erg mooi te constateren dat alle overige scholen in Oldebroek zich nu solidair met de school in Noordeinde hebben getoond door af te zien van het recht dat zij wettelijk hebben op doorbetaling van het ‘Noordeinde-geld’. Dat is dus het tegenovergestelde van je recht nemen, het is juist je recht loslaten in het belang van een collega-school.

Kortom: wat een veerkracht van de bewoners die uit eigen zak een fors geldbedrag neerlegden. En wat zowel het bestuur van De Akker als de besturen van de andere scholen hebben gedaan is een mooi voorbeeld van maatschappelijk ondernemen. Een uiting van solidariteit, want ze doen het daar voor mekaar in Oldebroek. Waarbij het één voor allen (weer die musketiers) van belang bleek. Er gebeuren dus nog mooie dingen. Met de spelling van 1858 zou men dit in Nederland een triumph noemen (laat vooral die i staan), wij zeggen vandaag gewoon een triomf voor de samenleving. Moge dit nog lang in stand blijven.

Ton van Leijen ()