afbeelding thias

Afgelopen dinsdag was het Valentijnsdag. Het uit Amerika overgevlogen commerciële feestje voor stelletjes. Of eigenlijk voor de vrouwen in een relatie. Want als man is het jouw taak om daar wat aan te doen, de vrouw hoeft alleen chagrijnig te wachten tot ze een stuk chocolade of een bos rozen aangereikt krijgt. Een grote commerciële bende. En de dag erna is natuurlijk het grootste feest, als de chocolade weer een normale prijs heeft. Zelf heb ik het niet zo op Valentijnsdag, maar misschien komt dat omdat het gewoon mijn verjaardag is.

Jarenlang heb ik op mijn verjaardag van die roze gekleurde, met rozen bedrukte, in hartjesvorm uitgesneden kaarten gekregen. Waar heel tactisch boven het woord “Valentijn” mijn andere namen “Thias Jens” geschreven waren. Ja, ik ben vernoemd naar de dag waarop ik geboren ben. Thias Jens Valentijn, maar dat is dan ook echt het enige voordeel aan mijn geboorte dag. Anders was het namelijk Thias Jens Pepijn geworden, en persoonlijk vind ik Pepijn een vreselijke naam. Sorry als je toevallig Pepijn heet. Toen ik een jaar of tien was begon ik me echt te ergeren aan de Valentijnsverjaardagskaartjes, zo erg zelfs dat ik geen kaartjes meer wilde voor mijn verjaardag. Het daarop volgende jaar besloot mijn moeder de gehele familie te bellen, om te vragen of ze de moeite wilde nemen om even verder te kijken naar een gewone verjaardagskaart. Sindsdien krijg ik gewoon verjaardagskaarten in plaats van die roze Valentijns meuk.

Maar het was dinsdag niet alleen Valentijnsdag en mijn verjaardag. Dinsdag is ook de dag dat ik trouw naar Opsporing Verzocht kijk. Niet dat ik zou kunnen helpen, maar ik wil wel op de hoogte blijven van wat voor sneue figuren er in dit land rondlopen. En dan bedoel ik niet alleen de figuren met een “licht getinte” huidskleur en van Noord-Afrikaanse afkomst, zoals de gemiddelde PVV’er denkt. Er zijn ook genoeg figuren met een “niet getinte” (??) huidskleur van Noord-Hollandse afkomst die het programma halen. Toegegeven vaker als slachtoffer, maar ze komen ook als dader voor. Normaal gesproken zou ik geen column over Opsporing Verzocht schrijven, maar één van de zaken van afgelopen dinsdag greep me aan. De regelrechte poging tot moord op een homoseksueel stelletje in Amsterdam.

Ik val op vrouwen… Zij meestal niet op mij, maar dat is een ander verhaal. Ik ben dus heteroseksueel, je zou het misschien niet zeggen als je af en toe de studiofoto’s voorbij ziet komen, maar het is echt zo. En ik ben blij dat ik in een land woon waar heteroseksualiteit algemeen geaccepteerd is. Wat homoseksueel ook zou zijn. Wij waren het eerste land ter wereld waar homoseksuelen konden trouwen. We zijn de bedenkers van de Gay Pride. We hebben openlijk homoseksuele politici, presentatoren, acteurs, auteurs, politieagenten, leraren, ambulancemedewerkers, doctoren, cabaretiers en zo verder. Homoseksualiteit komt bij ons in alle lagen van de bevolking voor. Nederland is de gaycapital van Europa en misschien wel de wereld. En toch worden homoseksuele stellen beledigt, bedreigt, in elkaar geslagen en zelfs zo erg toegetakeld dat het een regelrechte poging tot moord is.

Het eerste wat ik dacht toen de zaak voorbij kwam was, het zullen wel weer Marokkanen zijn. Meteen daarna bedacht ik me dat het een zeer racistische gedachtegang was. Alsof alleen Marokkanen homo’s haten. De SGP bijvoorbeeld kan er ook wat van, met hun belachelijke standpunt over het homohuwelijk. Wat overigens in strijd is met artikel 1 van de Nederlandse Grondwet! En ook “gewone” Nederlanders zijn een ster in het benadrukken dat het abnormaal is. Opmerkingen als hij is “van de verkeerde kant”, “een anaalridder” en “van het handje” worden gebruikt om homoseksuelen te beschrijven. Om mannelijke homoseksuelen te beschrijven. Want over het algemeen krijgen mannelijke homoseksuelen vaker te maken met discriminatie dan vrouwelijke.

‘Dan moeten ze maar niet hand in hand lopen, dan lokken ze het zelf uit!’, is vaak de hoogopgeleide opmerking die bij de koffieautomaat valt, nadat zaken als deze in de media komen. Wat de grootste onzin ooit is! Als hetero mag je toch ook hand in hand lopen? Ik zie regelmatig schoolvriendinnen met z’n vijven naast elkaar arm in arm lopen en dat is prima! In de kroeg staan groepjes vrouwen tegen elkaar aan te twerken en dat is prima! Jonge hetero stelletjes liggen op het strand, dronken van de liefde, aan elkaar te plukken en dat is prima! Maar waag het niet om dat als homoseksueel stel te doen, want dat is smerig.

In mijn ogen is iedereen hetzelfde. Jongen of meisje, man of vrouw, transgender of travestiet, Nederlander, Marokkaan of Turk, Chinees of Vietnamees, Amsterdammer, Rotterdammer of Zwollenaar, vluchteling, “genaturaliseerd” of geadopteerde, hetero, homo of lesbisch, we zijn allemaal mens! Allemaal door gemuteerde apen die vinden dat ze intelligente wezens zijn. Laten we elkaar dan ook eens zo gaan behandelen. Gewoon met respect voor een ander z’n levensovertuiging. Het maakt toch geen reet… Verkeerde woordkeuze misschien… Het maakt toch geen hol… Nog steeds verkeerde woordkeuze… Het maakt toch niets uit wat je seksuele geaardheid is?! We hebben wel wat beters om ons zorgen over te maken! Dat we niet binnen nu en 33 jaar uitsterven bijvoorbeeld! Of dat we volgende maand Amerika niet achterna gaan… Over een homofoob land gesproken! Laten we ons daar eens druk om maken, in plaats van al die bijzaken! Tot volgende week!

Facebook: http://fb.com/ThiasEsseboom
Twitter: http://twitter.com/ThiasEsseboom
Instagram: http://instagram.com/ThiasEsseboom
Web: http://thias.nl

Aankomende woensdag is Thias Esseboom weer op LocoFM te horen met zijn programma Midweek Break vanaf 19.00 uur, direct na Rondje Politiek.